Ogni giorn Mario Burlulù
e Genoveffa, vedova Zulù,
s'incontren ai paseg de Fan
e se tienne per man!
S'en artruvati dop cinquant'an
mo anca sa qualc afàn
s'en inamurati
dop tant anni tribulati!
S'erne frequentati in gioventù
ma dop en s'erne visti più!
Mario c'ha un bel po' d'arcuntà
è stat in guerra de qua e dlà!
Genoveffa s'era spusata
sal fratel de Ivo “el pirata”.
I racont en un po' confusi
Ma en fa nient s'en veri o no,
Mario i slarga un po'!
La dichiarasion
Mario – Genoveffa, t'ho asptat
tuti sti an, adè
vria sta sa te!
Cu dici se dman veng
A sta a casa tua?
Genoveffa – No, coc mia, non pua,
c'ho na fiola che sta sa me
e ji, te e lia sarismi tre!
M – Alora vien te a casa mia:
ji so sol sa Geremia,
el gat che m'ha lasciat na sia!
G – Si,pos anca nì
ma dop, cu farin malì?
M – Sten semper abraciati
e parlan di tempi andati.
G – Voi sapè se si esigent,
ji en so più bona d'nient!
M – Non te preocupà,
el ses l'ho da dimenticà
G – C'ho un sac de roba da purtà
E te, te pudrissi anca stufà!
M – Non hai d'avè paura
E non fa'tant la dura,
adè che t'ho artruvat
so felic e mutivat!
C'ho anca el let a do piass
e puden anca fa el chiass.
Te voi dà quel che te piac
E me basta sol un bac!
Paolo Boiani